Van Alles Een Beetje

Creatief zijn is niet gemakkelijk. Ondanks dat je tekent, schrijft, of fotografeert voor je eigen plezier, meet je je toch met de mensen om je heen. Zeker sinds de internetrevolutie is het gemakkelijker geworden om mede-creatievelingen op te zoeken en dat brengt zowel vreugde als stress.

Vreugde, omdat je nu je passies kan delen. Ik doe alles graag: ik teken veel (op de traditionele manier met potlood en papier meestal), ik schrijf graag (fan-fictie, blogs, Nederlands, Engels, maakt niet uit) en fotografeer (van alles en nog wat). Op het internet vind je je gelijken en, meteen maar even doorgaan op de stress, je meerdere.

Stress, dus, omdat we graag creatief zijn en ook een zekere mate van erkenning te krijgen. Die erkenning is er ook zeker wel, maar het weegt niet op tegen de onzekerheden tot je uitmuntend bent in een bepaald vlak en dat van jezelf weet (omdat je veel erkenning krijgt? Het lijkt een vicieuze cirkel). Zelfs degenen die ik als meerdere erken zijn onzeker over hun eigen werk.

Het wordt helemaal naar als je, zoals ik, van alles een beetje doet. Om de voorbeelden er maar even bij te halen: Ik teken, maar heb oneindig lang alleen maar zogenaamde "fanart" getekend en heel specifiek ook; ik heb me toegelegd op Elfquest. Toen ik mezelf laatst voor het eerst in jaren weer eens toelegde op het tekenen van een menselijk portret brak het angstzweet me uit. Ik was het verleerd! Daarbij komt dat ik van het tekenen op de computer geen kaas gegeven heb, dus bij mij is alles traditionele media: potlood, papier, kleurpotloden en Copic Markers.

Hetzelfde geldt voor schrijven. Fanfictie en blogs hou ik met plezier bij; jaren geleden heb ik een hoop verhalen geschreven (de meeste zonder einde, want dan zat ik ineens vast), maar hoe goed is mijn schrijven nou? Kan ik het wel?

Dan fotografie. Ik weet dat mijn concertfoto's goed zijn, dus mijn frustratie op dit vlak is van andere makelij. Acht jaar geleden was mijn camera hip en mijn lenzen goed bruikbaar. Maar de technologische revolutie degradeerde mijn camera al snel als ouderwets. Zelfs mijn kleine compact-reis-alles-camera heeft meer megapixels en een grotere isowaarde. Bovendien is de lol van je hobby er snel van af als je competitie moet gaan voeren om een fotopas met iedereen die inmiddels ook een spiegelreflex in zijn bezit heeft.

Ik kan van alles een beetje, maar is het goed genoeg? Kan mijn "kunst" zich meten met dat van anderen? Is het een algemeen feit dat creatieve mensen aan zichzelf twijfelen, of ben ik zo'n zeikerd?

Ik zal er wel nooit helemaal achter komen. Laat ik dit epistel dan in ieder geval positief afsluiten. Ik ga vrolijk door met tekenen en leg me koppig toe op portretten van mensen die ik bewonder, ik blijf schrijven in de vorm van een blog en de cursus Journalistiek Schrijven welke zojuist is binnengekomen, en blijf plaatjes schieten van dingen die ik mooi vind met mijn oude camera; hetzij concerten, hetzij iets anders. De aanhouder wint!